Η φοβερή τραγωδία που επεσυνέβη στο φίλο λαό της Ιαπωνίας, με τον οποίο συμπάσχουμε και τον οποίο θαυμάζουμε, υπενθύμισε, για ακόμα μια φορά, ότι η πυρηνική ενέργεια δεν αποτελεί ασφαλή ενεργειακή επιλογή. Το ατύχημα στην Φουκοσίμα, ήταν το τελευταίο μιας σειράς ατυχημάτων που άρχισαν από τις πρώτες μέρες της πυρηνικής ενέργειας το 1952 και συνεχίζονται στις μέρες μας, ανεξαρτήτως τεχνολογίας, τεχνογνωσίας ή εμπειρογνωμοσύνης.   Και δεν είναι μόνον τα γνωστά και δημοσιοποιημένα, όπως για παράδειγμα το ατύχημα στο Three Mile Island στην Πενσυλβανία το 1979, το Chernoyl και τώρα αυτό, αλλά, σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας, κατά μέσο όρο συμβαίνει ένα ατύχημα το χρόνο εδώ και τρεις δεκαετίες, που κοστίζει γύρω στις 330 εκατομ. δολάρια. Από το 1986 (Chernobyl) μέχρι σήμερα, έγιναν 57 ατυχήματα, και συλλογικά, σκότωσαν περισσότερους ανθρώπους σε σύγκριση με  αεροπορικά δυστυχήματα στις ΗΠΑ από το 1982. Οι επιμετρητές και διαχειριστές κινδύνων, μετρούν τον κίνδυνο που μπορεί να προέρχεται από ένα ζήτημα, ως συνάρτηση της πιθανότητας αυτό να συμβεί, με τη ζημιά που θα μπορούσε να προκαλέσει εάν αυτό συνέβαινε. Ο παράγοντας ζημιάς και απώλειας, σε σχέση με πυρηνικά ατυχήματα, μπορεί να είναι ολέθριος, και, όπως είδαμε, ο παράγοντας πιθανοτήτων να συμβεί τέτοιο ατύχημα, δεν είναι καθόλου αμελητέος. Σε αντιδιαστολή με τις αεροπορικές μεταφορές, για την ενέργεια, έχουμε άλλες ικανές και πολύ ασφαλέστερες επιλογές, και οφείλουμε να απεγκλωβιστούμε από την πλέον επικίνδυνη.


Νίκος Παυλίδης
Τιμητικός Υποψήφιος Βουλευτής Επαρχίας Λευκωσίας
Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών